บทว่า ภวปจฺจยา ชาติ - เพราะมีภพเป็นปัจจัย จึงมีชาติ คือความปรากฏแห่งปฏิสนธิขันธ์ เพราะมีกรรมภพเป็นปัจจัย.

ในบทนั้น หากจะพึงมีคำถามว่า ข้อนั้นจะพึงรู้ได้อย่างไรเล่าว่า ภพเป็นปัจจัยแก่ชาติ.

ตอบว่า รู้ได้ เพราะแสดงถึงความต่างกันมีเลวและประณีตเป็นต้น. แม้ในความเสมอกันโดยปัจจัยภายนอก ท่านก็แสดงความต่างกันมีเลวและประณีตเป็นต้นของสัตว์ทั้งหลายตั้ง ๑๐๐ คู่ แม้ในความเสมอกันแห่งปัจจัยภายนอกมีบิดามารดา เลือดขาวและอาหารเป็นต้น. ความต่างกันนั้นมิใช่เป็นอเหตุกะ เพราะไม่มีในกาลทั้งปวงและแก่สัตว์ทั้งปวง. มิใช่เหตุอื่นจากกรรมภพ เพราะไม่มีเหตุอื่นในสันดานภายในของสัตว์ผู้เกิดในกรรมภพนั้น เพราะเหตุนั้นจึงชื่อว่ามีกรรมภพเป็นเหตุ.

จริงอยู่ กรรมเป็นเหตุแห่งความแปลกกันมีความเลวและประณีตเป็นต้นของสัตว์ทั้งหลาย.