บทว่า เอวํโคตฺโต มีโคตรอย่างนี้ คือ กัจจานโคตรหรือกัสสปโคตร.

บทนี้ ท่านกล่าวด้วยสามารถการระลึกถึงชื่อและโคตรของตน ในอดีตภพของภิกษุนั้น.

ก็หากว่า ในกาลนั้น ภิกษุนั้นประสงค์จะระลึกถึงวรรณสมบัติ ความเป็นอยู่ประณีตและเศร้าหมอง ความเป็นผู้มากด้วยสุขและทุกข์ หรือความมีอายุน้อย อายุยืนของตน. ก็ระลึกถึงได้.

ด้วยเหตุนั้น พระสารีบุตรเถระจึงกล่าวว่า เอวํวณฺโณ ฯลฯ เอวมายุปริยนฺโต.