ในสองบทนี้ บทว่า อตฺถิตา - ความมีอยู่ ได้แก่สัสสตทิฏฐิ.

บทว่า นตฺถิตา - ความไม่มีอยู่ ได้แก่อุจเฉททิฏฐิ.

นี้เป็นฉันทะ เป็นที่มานอน ของสัตว์ทั้งหลายผู้เป็นปุถุชนอาศัยวัฏฏะ.

บัดนี้ พระสารีบุตรเถระ เมื่อแสดงกิเลสอันนอนเนื่องของสัตว์ผู้บริสุทธิ์ ผู้อาศัยวัฏฏะ จึงกล่าวบทมีอาทิว่า เอเต วา ปน อุโภ อนฺเต อนุปคมฺม - ไม่เข้าไปใกล้ที่สุดสองอย่างเหล่านี้.