บทว่า อติตฺโต - โลกไม่รู้จักอิ่ม คือไม่พอใจด้วยปรารถนายิ่งๆ ขึ้น.

บทนี้เป็นบทกล่าวถึงเหตุแห่งความพร่อง .

บทว่า ตณฺหาทาโส - เป็นทาสแห่งตัณหา คือ เป็นทาสแห่งตัณหา เพราะเป็นไปในอำนาจของตัณหา. บทนี้เป็นคำกล่าวถึงเหตุแห่งความไม่อิ่ม.

ด้วยบทนี้ ท่านกล่าวถึงพยาธิทุกข์ พร้อมด้วยเหตุด้วยอ้างถึงโรค คือความอยาก.