ในบทเหล่านั้น บทว่า ทฺวีหิ ทิฏฺฐิคเตหิ - ถูกทิฏฐิ ๒ คือถูกสัสสตทิฏฐิและอุจเฉททิฏฐิกลุ้มรุม.

ทิฏฐิคตะในบทนั้นคือทิฏฐินั่นเอง ดุจบทมีอาทิว่า ๖- คูถคตํ มุตฺตคตํ - คูถมูตร.

อีกอย่างหนึ่ง ชื่อว่า ทิฏฺฐิคตํ เพราะเพียงไปด้วยทิฏฐิ เพราะไม่มีสิ่งที่ควรไป. ความเห็นนี้เป็นไปในทิฏฐิทั้งหลายชื่อว่า ทิฏฺฐิคตํ เพราะทิฏฐิ ๖๒ หยั่งลงในภายในบ้าง. ____________________________ ๖- องฺ. นวก. เล่ม ๒๓/ข้อ ๒๑๕

จริงอยู่ ทิฏฐิ ๖๒ และทิฏฐิ ๖๓ ก็เป็นทิฏฐิ ๒ นั่นเอง คือสัสสตทิฏฐิและอุจเฉททิฏฐิ. เพราะฉะนั้น เมื่อจะทำทิฏฐิทั้งหมดโดยย่อไว้ภายใน ท่านจึงกล่าว ทฺวีหิ ทิฏฺฐิคเตหิ.