ท่านอธิบายว่า รู้และเสวย รู้อะไร? รู้วิบากของกรรมดีและกรรมชั่ว ในอารมณ์นั้นๆ.

บทว่า ตตฺร ตตฺร คือ ในโยนิ คติ ฐิติ นิวาสและนิกายนั้นๆ หรือในอารมณ์.

บทว่า นิจฺโจ คือ ไม่มีเกิดดับ.

บทว่า ธุโว คือ มั่นคงเป็นสาระ.