ในบทเหล่านั้น บทว่า ปฐวีกสิณํ ได้แก่ ปฐวีกสิณอันเป็นปฏิภาคนิมิตให้เกิดขึ้นเพราะอาศัยปฐวีมณฑล โดยการแผ่ไปทั่ว.

บทว่า อหํ ท่านหมายถึงตนนั่นเอง.

บทว่า อตฺตํ คือ ตน.

บทว่า อทวยํ ไม่เป็นสอง คือหนึ่งนั่นเอง.