ในบทที่เป็นฉัฏฐีวิภัตติลงในกรรม (ทุติยาวิภัตติ) เหมือนกล่าวว่าบำรุงซึ่งพระราชา.

บทว่า อวิกฺเขโป ความไม่ฟุ้งซ่าน คือสมาธิ.

บทว่า อธิฏฺฐานํ ความตั้งมั่น คือมีสังขารตามที่กล่าวแล้วเป็นอารมณ์และมีนิพพานเป็นอารมณ์ ชื่อว่า อธิฏฺฐานํ เพราะอารมณ์มีจิตตั้งมั่น.

บทว่า โวทานํ ความผ่องแผ้ว คือ ญาณชื่อว่า โวทานํ เพราะอารมณ์เป็นเหตุให้จิตผ่องแผ้วบริสุทธิ์.