บทมีอาทิว่า ยํ จิตฺตํ จิตใด.

พึงประกอบโดยนัยดังกล่าวแล้วในปีติ.

ในบทมีอาทิว่า จิตฺตํ นั้น ชื่อว่า จิตฺตํ เพราะวิจิตรด้วยจิต. ชื่อว่า มโน เพราะรู้กำหนดอารมณ์.

บทว่า มานสํ คือ ใจนั่นเอง. ท่านกล่าวธรรมอันสัมปยุตแล้วว่า มานโส ในบทนี้ว่า บ่วงใดมีใจเที่ยวไปในอากาศ ๑- ดังนี้เป็นต้น.