ในบทเหล่านั้น บทว่า ขยโต คือ โดยความสิ้นไป.

บทว่า ภยโต โดยความเป็นของน่ากลัว คือโดยความมีภัย.

บทว่า สุญฺญโต โดยความเป็นของสูญ คือโดยความปราศจากตน.

บทว่า อธิโมกฺขพหุลํ จิตมากด้วยความน้อมไป คือจิตมากด้วยศรัทธาของความเชื่อในพระผู้มีพระภาคเจ้าว่า พระผู้มีพระภาคเจ้าตรัสจริงหนอ ด้วยเห็นความดับในขณะ โดยประจักษ์ของผู้ปฏิบัติด้วยศรัทธาว่า สังขารทั้งหลายย่อมแตกไป ด้วยอำนาจแห่งการดับในขณะ ด้วยอนิจจานุปัสสนา.