บทนี้เป็นทุติยาวิภัตติ ลงในอรรถแห่งอัจจันตสังโยคะ.

แม้ในสองบทที่เหลือก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

บทว่า สติสมฺโพชฌงฺโค อิติ เจ เม อาวุโส โหติ ดูก่อนอาวุโส หากว่าสติสัมโพชฌงค์ของเรามีอยู่ดังนี้ คือ หากสติสัมโพชฌงค์ของเรามีอยู่อย่างนี้.

บทว่า อปฺปมาโณติ เม โหติ สติสัมโพชฌงค์ของเราก็หาประมาณมิได้ คือสติสัมโพชฌงค์ของเราหาประมาณมิได้ มีอยู่อย่างนี้.