บทว่า อนิจฺจโต โดยความเป็นสภาพไม่เที่ยง คือโดยความไม่เที่ยงด้วยอาการ เป็นแล้วไม่เป็น.

บทว่า ยถาภูตํ คือ ตามความเป็นจริง.

บทว่า ปญฺญาย ด้วยปัญญา คือด้วยมรรคปัญญากับวิปัสสนา ภิกษุขีณาสพเป็นผู้เห็นด้วยดี โดยความเป็นสภาพไม่เที่ยง โดยความเป็นทุกข์ โดยไม่ใช่ตัวตน เพราะมีปัญญานั้นเป็นมูล.

บทว่า ยํ เป็นภาวนปุงสก หรือมีความว่า ด้วยเหตุใด.