พึงทราบความในบทนี้ว่า สภาเวน สุญญํ สูญไปจากสภาพ ดังต่อไปนี้.

ความเป็นเอง ชื่อว่าสภาพ. อธิบายว่า เกิดเอง หรือความเป็นของตน ชื่อว่าสภาพ. อธิบายว่า ความเกิดของตนเอง. ชื่อว่าสูญจากสภาพ เพราะความเป็นเอง เว้นปัจจัย เพราะความเป็นไปเนื่องด้วยปัจจัย หรือจากความเป็นของจนไม่มีในสภาพนี้.

ท่านอธิบายว่า สูญจากความเป็นเอง หรือจากความเป็นตน.

อีกอย่างหนึ่ง ความเป็นของตนชื่อว่าสภาพ เพราะว่าธรรมหนึ่งๆ ในรูปธรรมและอรูปธรรมไม่น้อย มีปฐวีธาตุเป็นต้น ชื่อว่าตนประสงค์ผู้อื่นด้วย.