บทว่า วิคตํ รูปํ รูปหายไป คือรูปส่วนอดีตดับ เพราะเกิดแล้วถึงความดับ.

บทว่า วิปริณตญฺเจว สุญฺญญจ รูปแปรปรวนไปและหายไป คือรูปถึงความผิดรูป ความแปรปรวนด้วยชราและความดับ และสูญจากความแปรปรวนนั้น เพราะปรากฎความแปรปรวนแห่งรูปที่กำลังเป็นไปอยู่ เพราะไม่มีความแปรปรวนแห่งรูปส่วนอดีต.

แม้ในบทว่า ชาตา เวทนา เวทนาเกิดแล้วเป็นต้นก็มีนัยนี้เหมือนกัน.

อนึ่ง ชาติ ชรา และมรณะไม่ควรในที่นี้ โดยไม่ได้ด้วยภาระของตน เพราะยังไม่สำเร็จ เพราะฉะนั้น ท่านจึงละนัยทั้งสองอาทิว่า ชาติเกิดแล้ว ชราและมรณะเกิดแล้ว แล้วทำนัยมีภพเป็นต้นแหละให้เป็นที่สุดตั้งไว้.