แม้ในบทที่เหลือก็อย่างนั้น.

บทว่า อติเรโก โหติ เป็นผู้ประเสริฐ คือมากเกินหรือเพราะมีความเพียรมากเกินท่านจึงกล่าวว่า อติเรโก.

บทว่า อธิโก โหติ เป็นผู้ยิ่ง คือเป็นผู้เลิศ.

บทว่า วิเสโส โหติ เป็นผู้วิเศษ คือวิเศษที่สุด หรือเพราะมีความเพียรวิเศษ ท่านจึงกล่าวว่า วิเสโส.