ลำดับนั้น พระนางสามาวดีทูลถามพระราชาว่า ข้าแต่มหาราชเพคะ พระองค์ทรงลำบากหรือ. พระราชาตรัสว่า ถูกแล้วพระเทวี เราลำบากมาก เจ้าจงเป็นที่พึ่งของเราเถิด. พระนางสามาวดีทูลว่า ข้าแต่มหาราช ดีแล้ว ขอพระองค์จงทำลูกศรให้มีหน้าตรงแผ่นดินเถิด.

พระราชาได้ทรงทำดำลงไปในน้ำ มีผ้าเปียก มีพระเกสาเปียก ทรงหมอบลงแทบเท้าของพระนางสามาวดี ตรัสว่า พระเทวียกโทษให้เราเถิด เราลุ่มหลงงมงาย ทิศทั้งหมดมืดมิดแก่เรา แม่สามาวดีจงช่วงเรา จงเป็นที่พึ่งของเราเถิด.

พระนางสามาวดีทูลว่า พระองค์อย่าถึงหม่อมฉันเป็นที่พึ่งเลย หม่อมฉันถึงพระพุทธเจ้าพระองค์ใดเป็นที่พึ่ง ขอพระองค์จงทรงถึงพระพุทธเจ้าพระองค์นั้นเป็นที่พึ่งเถิด และขอพระองค์จงเป็นที่พึ่งของหม่อมฉันด้วย.

พระราชาตรัสว่า ถ้าเช่นนั้น เราจะขอถึงท่านและพระศาสดาเป็นที่พึ่ง อนึ่ง เราจำให้พรแก่เจ้า.