จิตไม่ขะมักเขม้น ชื่อว่าถีนะ, ความที่เจตสิกไม่ควรแก่การงาน ชื่อว่ามิทธะ, ความหดหู่และท้อแท้ ชื่อว่าถีนมิทธะ.

ความที่จิตฟุ้งซ่าน ชื่อว่า อุทฺธจฺจํ ได้แก่ ความไม่สงบ.

บทนี้เป็นชื่อของความฟุ้งซ่าน. จิตทำความน่าเกลียด ชื่อว่า กุกฺกตํ, ความที่จิตทำความน่าเกลียด ชื่อว่า กุกฺกุจฺจํ, อธิบายว่า ความเป็นผู้มีกิริยาน่าติเตียน. บทนี้เป็นชื่อของความเดือดร้อนในภายหลัง.

ชื่อว่า วิจิกิจฺฉา เพราะปราศจากความคิด, อธิบายว่า หมดปัญญา.