บทว่า มจฺจุ มรณํ ได้แก่ ความตาย กล่าวคือถึงความตาย มิใช่ตายชั่วขณะ. มัจจุผู้ทำที่สุด ชื่อว่ากาละ, การทำกาละนั้น ชื่อว่ากาลกิริยา. ด้วยเหตุเพียงนี้ ท่านแสดงถึงความตายโดยสมมติ.

บัดนี้ เพื่อแสดงโดยปรมัตถ์ พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า ขนฺธานํ เภโท - ความแตกแห่งขันธ์.

จริงอยู่ โดยปรมัตถ์ ขันธ์เท่านั้นแตก สัตว์ไรๆ ไม่ตาย. เมื่อขันธ์แตก สัตว์ก็ตาย, จึงมีคำกล่าวว่า เมื่อขันธ์แตก สัตว์ตายแล้ว.

อนึ่ง ในบทนี้พึงทราบความแตกแห่งขันธ์ ด้วยอำนาจของขันธ์ ๔ และขันธ์ ๕.