จริงอยู่ ผู้ไม่มีสติจะพิจารณาเห็นไม่ได้เลย.

ด้วยเหตุนั้นแหละ พระผู้มีพระภาคเจ้าจึงตรัสว่า ๓- สติญฺจ ขฺวาหํ ภิกฺขเว สพฺพตฺถิกํ วทามิ๓- - ดูก่อนภิกษุทั้งหลาย เรากล่าวสติแลมีประโยชน์ในที่ทั้งปวง.

ฉะนั้น ในบทนี้ท่านจึงกล่าวถึงกรรมฐานคือกายานุปัสสนาสติปัฏฐาน ด้วยข้อความเพียงเท่านี้ว่า กาเย กายานุปสฺสี วิหรติ - ภิกษุพิจารณาเห็นกายในกายอยู่ดังนี้. ____________________________ ๓- สํ. มหา. เล่ม ๑๙/ข้อ ๕๗๒

อีกอย่างหนึ่ง เพราะไม่มีความเพียร เป็นผู้หดหู่ในภายใน เป็นผู้ทำอันตราย, ผู้ไม่มีสัมปชัญญะย่อมหลงในการกำหนดอุบาย และในการเว้นสิ่งไม่เป็นอุบาย. ผู้มีสติหลงใหลย่อมไม่สามารถในการไม่สละอุบาย และในการไม่กำหนดสิ่งไม่เป็นอุบาย ฉะนั้น, ด้วยเหตุนั้น กรรมฐานนั้นจึงไม่สำเร็จแก่ภิกษุนั้น,