Ettāvatā cettha evanti vacanena desanāsampattiṃ niddisati, me sutanti sāvakasampattiṃ, ekaṃ samayanti kālasampattiṃ, bhagavāti desakasampattiṃ.

Sāvatthiyanti ettha ca savatthassa isino nivāsaṭṭhānabhūtā nagarī sāvatthī, yathā kākandī mākandīti evaṃ tāva akkharacintakā. Aṭṭhakathācariyā pana bhaṇanti:- yaṃ kiñci samanussānaṃ upabhogaparibhogaṃ sabbamettha atthīti sāvatthī, satthasamāyoge ca kiṃ bhaṇḍamatthīti pucchite sabbamatthītipi vacanamupādāya sāvatthī.

"sabbadā sabbūpakaraṇaṃ sāvatthiyaṃ samohitaṃ

tasmā sabbamupādāya sāvatthīti pavuccatī"ti. Tassaṃ sāvatthiyaṃ. Samīpatthe bhummavacanaṃ. Viharatīti avisesena iriyāpathadibbabrahma- ariyavihāresu aññataravihārasamaṅgiparidīpanametaṃ, idha pana ṭhānagamanāsanasayanappabhedesu iriyāpathesu aññatarairiyāpathasamāyogaparidīpanaṃ. Tena ṭhitopi gacchantopi nisinnopi sayānopi bhagavā "viharati"cceva veditabbo. So hi bhagavā ekaṃ iriyāpathapayogaṃ aññena iriyāpathena vicchinditvā aparipatantamattabhāvaṃ harati pavatteti tasmā "viharatī"ti vuccati.

เล่มที่ ๓๑ ขุททกนิกาย ปฏิสัมภิทามรรค๗๕๙

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. อินทรียกถา”