ในคำนั้น เชื่อมความว่า ในที่สุดหกหมื่นกัป ภายหลังกัปนี้ไป เราเป็นพระเจ้าจักรพรรดินามว่าอุพพิทธะ มีมหาสมุทร ๔ เป็นขอบเขต คือมีมหาทวีป ๔ เป็นที่สุด เป็นผู้ชนะคือชนะข้าศึกทั้งปวงครอบครองแผ่นดิน คือครองราชสมบัติ.

บทว่า ตเถว ภทฺทเก กปฺเป คือ ในกัปชื่อว่าภัททกะ เพราะเป็นกัปที่ประดับด้วยพระพุทธเจ้า ๕ พระองค์.

เชื่อมความในตอนนี้ว่า เราได้เป็นพระเจ้าจักรพรรดิผู้เป็นใหญ่ เป็นประธานในทวีปทั้งสี่ ๓๐ ครั้ง คือ ๓๐ ชาติ สมบูรณ์คือพรั่งพร้อมด้วยรัตนะ ๗ ประการมีจักรรัตนะเป็นต้น ยินดีในกรรมของตน คือยินดี ได้แก่ยึดแน่นอยู่ในกรรมของตน ได้แก่ทศพิธราชธรรม.

เมื่อจะแสดงสมบัติที่เสวยในคราวที่ตนเป็นพระเจ้าจักรพรรดิ จึงกล่าวคำว่า ตตฺถาปิ ภวนํ มยฺหํ ดังนี้เป็นต้น.