บทว่า ภูตคโณ นาม ปพฺพโต ความว่า ภูเขาชื่อว่าภูตคณะ เพราะเป็นที่อยู่ของหมู่ภูต คือหมู่แห่งเทวดาและยักษ์ เพราะเป็นเช่นกับภพ และเพราะเป็นไปโดยความไม่งอกงามเจริญ.

พระชินเจ้าคือพระพุทธเจ้าผู้ทรงชำนะมารได้แล้ว พระองค์เดียวคือไม่มีสอง ย่อมประทับอยู่ที่ภูเขานั้น คือย่อมประทับอยู่ด้วยทิพยวิหาร พรหมวิหาร อริยวิหารและอิริยาบถวิหารแล.

บทว่า เอกูนสตสหสฺสํ กปฺปํ น วินิปาติโก ความว่า ด้วยผลที่ทำการบูชาพระพุทธเจ้าด้วยดอกมะลิซ้อนนั้น เราจึงไม่ต้องตกลงไปในอบาย พ้นจากอบายทั้ง ๔ ได้ เข้าถึงเฉพาะแต่ภพคือสวรรค์สมบัติอย่างเดียวตลอด ๙๙,๙๙๙ กัปหาระหว่างมิได้.

คำที่เหลือมีเนื้อความพอจะรู้ได้ง่ายทีเดียวแล. จบอรรถกถาติณสูลกเถราปทาน

เล่มที่ ๓๒ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑๑,๙๖๓

อรรถกถา ฉบับแปลไทย เป็นงานของผู้แปลและผู้จัดพิมพ์ฉบับแปล คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. ติณสูลกเถราปทาน (๑๕๗)”