อิทมโวจ โส พฺรหฺมปาริสชฺโช. อตฺตมโน จ โส พฺรหฺมา ตสฺส พฺรหฺมปาริสชฺชสฺส ภาสิตํ อภินนฺทีติ. ๑-

อิทํ สนฺธาย วุตฺตํ "อยํ ปนตฺโถ พกพฺรหฺมสุตฺเตน ทีเปตพฺโพ"ติ.

มหาเนรุโน ๒- กูฏนฺติ ๓- กูฏสีเสน สกลเมว สิเนรุปพฺพตราชํ วทสิ. วิโมกฺเขน อปสฺสยีติ ๓- ฌานวิโมกฺเขน นิสฺสเยน อภิญฺญาเยน ปสฺสยีติ อธิปฺปาโย. วนนฺติ ๓- ชมฺพุทีปํ. โส หิ วนพาหุลฺลตาย "วนนฺ"ติ วุตฺโต เตนาห "ชมฺพุมณฺฑสฺส อิสฺสโร"ติ. ปุพฺพวิเทหานนฺติ ๓- ปุพฺพวิเทหฏฺฐานญฺจ ปุพฺพวิเทหนฺติ อตฺโถ. เย จ ภูมิสยา นราติ ๓- ภูมิสยา นรา นาม อปรโคยานอุตฺตรกุรุกา จ มนุสฺสา. เต หิ เคหาภาวโต "ภูมิสยา"ติ วุตฺตา. เตปิ สพฺเพ อปสฺสยีติ สมฺพนฺโธ. อยํ ปนตฺโถ นนฺโทปนนฺททมเนน ๔-

เล่มที่ ๓๒ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑๕๗๓

ที่มาและฉบับอื่นของ “๔. มหาโมคคัลลานเถราปทาน (๒)”