[๑๗] มมํ มยฺหํ เอกตฺถมฺภํ เทถ, อหํ ตํ ทสฺสามิ สตฺถุโน สนฺติกํ อหํ ถมฺภํ อาหริสฺสามิ, เต ภวนฺโต ถมฺภหรเณ อปฺโปสฺสุกฺกา อุสฺสาหรหิตา ภวนฺตูติ สมฺพนฺโธ.

[๒๔] ยํ ยํ โยนุปปชฺชามีติ ยํ ยํ โยนึ เทวตฺตํ อถ มานุสํ อุปคจฺฉามีติ อตฺโถ. ภุมฺมตฺเถ วา อุปโยควจนํ, ยสฺมึ ยสฺมึ เทวโลเก วา มนุสฺสโลเก วาติ อตฺโถ. เสสํ อุตฺตานเมวาติ. ๑-

เอกตฺถมฺภิกตฺเถราปทานวณฺณนา นิฏฺฐิตา.

เล่มที่ ๓๒ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๑๖๘๕

ที่มาและฉบับอื่นของ “๒. เอกถัมภิกเถราปทาน (๑๒)”