ในสุวรรณสามชาดกก็เหมือนกัน เมตตาบารมีของพระโพธิสัตว์ผู้ไม่อาลัยแม้แต่ชีวิต ประพฤติเมตตาอย่างนี้ว่า

น มํ โกจิ อุตฺตสติ นปิ ภายามิ กสฺสจิ เมตฺตาพเลนุปตฺถทฺโธ รมามิ ปวเน ตทา. ใครๆ ทำเราให้หวาดสะดุ้งไม่ได้ แม้เราก็ ไม่กลัวต่อใครๆ เราอันกำลังเมตตาอุดหนุนแล้ว จึงยินดีอยู่ในป่าใหญ่ ในครั้งนั้น. ชื่อว่าปรมัตถบารมี.

ในโลมหังสชาดกก็เหมือนกัน อุเบกขาปารมีของพระโพธิสัตว์ เมื่อเด็กชาวบ้านทั้งหลายก่อให้เกิดความสุขและความทุกข์ด้วยการถ่มน้ำลายรดเป็นต้นและด้วยการตีด้วยพวงมาลัยและของหอมเป็นอาทิ ก็ไม่ละเมิดอุเบกขาอย่างนี้ว่า

สุสาเน เสยฺยํ กปฺเปมิ ฉวฏฺฐิกํ อุปนิธายหํ คามณฺฑลา อุปคนฺตฺวา รูปํ ทสฺเสนฺตินปฺปกํ เราจะวางซากกระดูกไว้แล้วนอนในป่าช้า พวกเด็ก ชาวบ้าน เข้าไปลานบ้าน แสดงรูปหลอกมิใช่น้อย. ชื่อว่าปรมัตถบารมี.