บรรดาบทเหล่านั้น บทว่า ปจฺจนฺตเทสวิสเย ได้แก่ ชนบทที่เข้าใจกันว่า ปัจจันตประเทศอยู่ข้างหนึ่งของมัชฌิมประเทศนั่นเอง.

บทว่า ตตฺส อาคมนํ มคฺคํ ความว่า หนทางที่พระองค์พึงเสด็จมา.

บทว่า อหํ เตน สมเยน ได้แก่ ในสมัยนั้น เรา.

คำนี้เป็นตติยาวิภัตติพึงเห็นว่าลงในอรรถสัตตมีวิภัตติ.