บทว่า สํวิคฺคมานโส ได้แก่ มีใจประหลาดเพราะปีติ.

บทว่า อิธ ได้แก่ ในบุญเขตคือพระพุทธเจ้าทีปังกรพระองค์นี้.

บทว่า พีชานิ ได้แก่ พืชคือกุศล.

บทว่า โรปิสสํ ได้แก่ จักปลูก.