บทว่า ภูมิตลคตา ได้แก่ ไปที่แผ่นดิน.

บทว่า เกเส มุญฺจิตฺวาหํ ความว่า เปลื้อง คือสยายผมจากกลุ่มและชฎาเกลียวที่มุ่นไว้.

บทว่า ตตฺถ ได้แก่ ในโอกาสที่ให้แก่เรา. บทว่า จมฺมกํ ได้แก่ ท่อนหนัง.

บทว่า กลเล ได้แก่ ในโคลนตม. บทว่า อวกุชฺโช แปลว่า คว่ำหน้า.