บทว่า วชฺชนฺติ ได้แก่ บรรเลงแล้วโดยนัยที่กล่าวมาแล้วในหนหลัง คำที่เป็นปัจจุบันกาล พึงทราบว่าใช้ในอรรถอดีตกาล แม้ในคำเช่นนี้ต่อๆ ไปก็นัยนี้.

บทว่า อภิรวนฺติ ความว่า ร้องดังบันลือลั่นเหมือนดนตรีที่ผู้ฉลาดบรรเลงแล้ว ประโคมแล้ว ขับร้องแล้ว.

บทว่า วิจิตฺตปุปฺผา ได้แก่ ดอกไม้ทั้งหลายมีกลิ่นและสีต่างๆ อันงดงาม.

บทว่า อภิวสฺสนฺติ แปลว่า ตกลงแล้ว. อธิบายว่า หล่นแล้ว.