บทว่า วิญฺญาปโก ได้แก่ ชื่อว่าวิญญาปกะ เพราะให้เขารู้สัจจะ ๔ คือให้เขาตรัสรู้.

บทว่า ตารโก ได้แก่ ให้ข้ามโอฆะ ๔.

ครั้งนั้น พระศาสดาทรงมีพระพักตร์เสมือนจันทร์เพ็ญในวันเพ็ญมาฆบูรณมี ทรงยกปาติโมกข์ขึ้นแสดงท่ามกลางภิกษุแสนโกฏิ ณ มิถิลาราชอุทยาน กรุงมิถิลา นั้นเป็นสันนิบาตครั้งที่ ๑.

ด้วยเหตุนั้น จึงตรัสว่า