บทว่า สมากุลํ ได้แก่ เกลื่อนกล่น คือรุ่งเรืองด้วยผ้ากาสาวะอย่างเดียวกัน.

ท่านกล่าวว่า อิทํ หมายถึง พระศาสนาหรือพื้นแผ่นดิน.

บทว่า อมิตยสา ได้แก่ ผู้มีบริวารหาประมาณมิได้ หรือผู้มีเกียรติก้องที่ชั่งไม่ได้.

บทว่า นิรูปธี ได้แก่ เว้นจากอุปธิ ๔.