ด้วยประการฉะนี้ ท่านจึงกล่าวว่า จตุโร จ อสงฺขิเย สี่อสงไขยโดยการล่วงการคำนวณมหากัปในฐานะ ๔ แม้ในความเป็นอสงไขยกัป เพราะความเป็นกัปที่ล่วงเลยการคำนวณ.

พึงทราบว่า ท่านมิได้กล่าวด้วยสังขยาวิเสสนะ (การนับที่แปลกออกไป).

อนึ่ง เพราะ ๓ หมื่นกัปในระหว่างพระทศพลพระนามว่าปทุมุตตระและพระทศพลพระนามว่าสุเมธะ. ๖๙,๘๘๒ กัปแห่งพระทศพลพระนามว่าสุชาตะและพระทศพลพระนามว่าปิยทัสสี. ๒๐ กัปในระหว่างพระทศพลพระนามว่าธรรมทัสสีและพระทศพลพระนามว่าสิทธัตถะ. ๑ กัป ในระหว่างพระทศพลพระนามว่าสิทธัตถะและพระทศพลพระนามว่าติสสะ. ๖๐ กัป ในระหว่างพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าวิปัสสีและพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าสิขี. ๓๐ กัป ในระหว่างพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่าเวสสภูและพระผู้มีพระภาคเจ้าพระนามว่ากกุสันธะ. และ ๑๐๐,๐๐๐ มหากัปพร้อมด้วยกัปที่พระพุทธเจ้าทั้งหลายเหล่านั้นๆ ทรงอุบัติภายหลังตั้งแต่กัปที่พระทศพลพระนามว่าปทุมุตตระทรงอุบัติและด้วยภัทรกัปนี้.

ด้วยประการฉะนี้ ท่านจึงกล่าวว่า กปฺเป จ สตสหสฺเส ตลอดแสนกัปหมายถึงมหากัปเหล่านั้น.