อรรถกถาอกิตติจริยาที่ ๑

ครั้งนั้น พระผู้มีพระภาคเจ้า ครั้นทรงยังอุตสาหะในการฟังบุรพจริยาของพระองค์ให้เกิดแก่ท่านพระสารีบุตรเถระ และแก่บริษัทกับทั้งเทวดาและมนุษย์แล้ว บัดนี้ เมื่อจะทรงกระทำบุรพจริยานั้นซึ่งปกปิดไว้ในระหว่างภพให้ประจักษ์ ดุจมะขามป้อมในฝ่ามือฉะนั้น จึงตรัสพระดำรัสมีอาทิว่า :-

ในกาลใด เราเป็นดาบสชื่ออกิตติ เข้าไปอาศัยอยู่ใน

ป่าใหญ่อันว่างเปล่า สงัดเงียบปราศจากเสียงอื้ออึง.