พระผู้มีพระภาคเจ้าทรงแสดงความเงียบของป่านั้นด้วยสองบท.

บททั้งหมดนั้นท่านกล่าวหมายถึงการทวีป.

บทว่า อชฺโฌคาเหตฺวา คือ เข้าไปอาศัย.

บทว่า วิหรามิ คือ เรากำจัดทุกข์ของร่างกายอยู่ยังอัตภาพให้เป็นด้วยอิริยาบถวิหารอันวิเศษกว่าสุขที่เกิดจากอาเนญชวิหาร คือการอยู่ไม่หวั่นไหว ที่เป็นของทิพย์ เป็นของพรหม เป็นของอริยะ.