สัพพัญญุตญาณ จึงได้ประพฤติกรรมเหล่านั้นฉะนี้.

ในบทเหล่านั้น บทว่า ตทา คือ ในกาลที่เราเป็นดาบสชื่อว่าอกิตติ อยู่ในป่าใบหมากเม่านั้น (การทวีป).

บทว่า มํ คือ ของเรา.

บทว่า ตปเตเชน ด้วยเดชแห่งการบำเพ็ญตบะ คือด้วยอานุภาพแห่งศีลบารมี.