บทว่า อกมฺปิโต ไม่หวั่นไหว คือไม่หวั่นไหวด้วยความตระหนี่ เพราะข่มเสียได้นานมาแล้ว ไม่กระทำแม้เพียงความหวั่นไหวโดยอัธยาศัยในการให้.

บทว่า อโนลคฺโค ไม่อาลัยในชีวิต คือไม่อาลัยแม้แต่น้อยด้วยความโลภ.

บทว่า ตติยมฺปิ ย่อมประมวลบทนี้ว่า ทุติยมฺปิ ด้วยปิศัพท์.

บทว่า เอวเมวมทาสหํ เราได้ให้หมดสิ้นเช่นวันก่อน คือ แม้ในวันที่สอง แม้ในวันที่สาม เราก็ได้ให้อย่างนั้นเหมือนในวันแรก.