บทว่า มงฺคลสมฺมตํ คือ อันชนทั้งหลายเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่งว่าเป็นมงคลหัตถี เป็นเหตุแห่งความเจริญยิ่งด้วยลักษณะสมบัตินั้นนั่นแล.

บทว่า อวุฏฺฐิโก คือ ปราศจากฝน. บทว่า ทุพฺภิกฺโข คือ หาอาหารได้ยาก.

บทว่า ฉาตโก มหา อดอยากมาก คือเกิดความเจ็บป่วยเพราะความหิวมาก.

บทว่า ททาหิ คือ ขอทรงพระราชทาน.