ในบทเหล่านั้น บทว่า มํ เว กุมารํ ชานนฺติ คือ ทวยเทพทั้งหลายรู้จักข้าพเจ้าว่าเป็นกุมารพรหมโดยส่วนเดียวเท่านั้น.

บทว่า พฺรหฺมโลเก คือ ในโลกอันประเสริฐ.

บทว่า สนนฺตนํ คือ โบราณนานมาแล้ว.

บทว่า เอวํ โควินฺท ชานาหิ คือ ท่านโควินทะท่านจงจำข้าพเจ้าไว้อย่างนี้.