เปรียบเหมือนพ่อค้าไปทำการค้า มีสินค้าน้อย แต่ขายได้มาก จึงสะสมสินค้าให้มากไว้เมื่อรู้เทศกาล ในเทศกาลใดจะได้กำไรมาก ก็นำสินค้านั้นไปขายในเทศกาลนั้น.

บทว่า สกภุตฺตาปิ คือ อาหารของตนก็ดี อาหารที่ตนบริโภคก็ดี.

ปาฐะว่า สกปริภุตฺตา บ้าง.

บทว่า ปเร คือ บุคคลผู้รับอื่น.