ว่าเราพึงให้หทัย จักษุ แม้เนื้อและเลือดเราพึงให้

ทานทั้งกาย ถ้าใครได้ยินแล้วพึงขอกะเรา เมื่อเรา

คิดถึงความเป็นจริง จิตของเราไม่หวั่นไหว ไม่หดหู่

ในขณะนั้นแผ่นดิน ภูเขาสิเนรุได้หวั่นไหว.

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๒,๙๖๓

อรรถกถา ฉบับแปลไทย เป็นงานของผู้แปลและผู้จัดพิมพ์ฉบับแปล คัดมาตามต้นฉบับโดยไม่แก้ถ้อยคำ แสดงภายใต้ เงื่อนไขนี้ หากเจ้าของประสงค์ให้นำออก แจ้งที่ saddhammadana@gmail.com จะนำออกทันที

ที่มาและฉบับอื่นของ “๙. เวสสันตรจริยา”