ในบทเหล่านั้น บทว่า สนฺตํ คือ ไทยธรรมอันมีอยู่.

บทว่า นปฺปฏิคุยฺหามิ คือ ไม่ปกปิด.

เพราะผู้ใดคิดว่า ของของตนต้องเป็นของเราเท่านั้นดังนี้ หรือเขาขอแล้วปฏิเสธ. ผู้นั้นชื่อว่าปกปิดแม้ของที่ตั้งไว้ต่อหน้าผู้ขอทั้งหลายโดยใจความ.

ส่วนพระมหาสัตว์มีพระประสงค์จะพระราชทาน ทานภายในตั้งแต่ศีรษะเป็นต้นของพระองค์. จะทรงปฏิเสธทานภายนอกได้อย่างไร.