เพื่อขอในสำนักของเรา เราพึงให้ตนของตน

ทักขิไณยบุคคลจักไม่ไปเปล่า.

ในบทเหล่านั้น บทว่า ทานํ ทกฺขิณณุจฺฉวํ คือ เราคิดถึงทานอันสมควร คือไทยธรรมที่ควรให้แก่ทักขิไณยบุคคล เพราะไม่มีทักขิไณยบุคคล.

บทว่า ยทิหํ ลเภ คือ ผิว่าวันนี้เราพึงได้ทักขิไณยบุคคลไรๆ.