บทว่า สาธุ ปสฺสติ คือ ย่อมเห็นทั้งประโยชน์ตน ทั้งประโยชน์ผู้อื่นและประโยชน์ทั้งสอง โดยชอบนั่นเอง.

บทว่า ทุมฺเมธโคจโร คือ เป็นวิสัยของคนไร้ปัญญา หรือเป็นโคจรที่ไร้ปัญญา หรือมีเชื้อไฟเป็นอาหาร เพราะเหตุนั้นจึงชื่อว่า ทุมฺเมธโคจโร.

บทว่า ทุกฺขเมสิโน คือ ปรารถนาทุกข์.

บทว่า สทตฺถํ คือ ความเจริญอันเป็นประโยชน์ของตน.