บทว่า ปรกฺกเร คือ พึงนำออกไป ทำให้หมดไป.

บทว่า ส ภีมเสโน ความโกรธนั้นเป็นเสนาของความน่ากลัว คือความโกรธนั้นประกอบด้วยเสนาของกิเลสใหญ่ให้เกิดความน่ากลัว.

บทว่า ปมทฺที คือ มีปกติย่ำยีสัตว์ทั้งหลายด้วยความมีกำลัง.

บทว่า น เม อมุจฺจถ คือ ความโกรธนั้นไม่ได้ซึ่งความพ้นไปจากสำนักของเรา. เราทรมานไว้ในภายในนั่นเอง. อธิบายว่า ทำให้หมดพยศ. หรือว่าตั้งใจด้วยความเป็นนมส้มครู่หนึ่งดุจน้ำนม ฉะนั้น.