บทนั้นมีความดังได้กล่าวแล้วในหนหลังนั่นแล.

มัณฑัพยะในครั้งนั้นได้เป็นพระเจ้าอุเทนในครั้งนี้.

มาตังคบัณฑิตคือพระโลกนาถ.

แม้ในมาตังคจริยานี้ก็พึงเจาะจงกล่าวถึงบารมีที่เหลือ.