บทว่า ยทิ ภินฺเท ตโปคุณํ คือ ผิว่าเราพึงยังศีลสังวร อันเป็นตบะคุณของเราให้พินาศไปด้วยความโกรธอธรรมเทพบุตรนั้น.

บทว่า สหปริชนํ ตสฺส คือ อธรรมเทพบุตรนั้นพร้อมด้วยบริวาร.

บทว่า รชภูตํ เป็นดุจธุลี คือเราพึงทำให้ถึงความเป็นธุลี.

บทว่า อหํ ในบทว่า อปิจาหํ นี้เป็นเพียงนิบาต.