ในบทนั้นมีความว่า

พระมหาสัตว์ระลึกถึงคุณของพระพุทธเจ้าทั้งหลายซึ่งปรินิพพานแล้วในอดีต ปรารภสภาพของสัจจะอันมีอยู่ในตนแล้วกล่าวคาถาใด ได้ทำสัจจกิริยาในกาลนั้น.

เพื่อแสดงคาถานั้น จึงกล่าวคาถามีอาทิว่า :-

ปีกของเรามีอยู่ แต่บินไปไม่ได้ เท้าของเรามีอยู่