บทนั้นพึงทราบว่าเป็นทุติยาวิภัตติ ลงในอรรถแห่งฉัฏฐีวิภัตติ.

บทว่า ภวนํ เม สุมาปิตํ ความว่า ชื่อว่าภวนะ เพราะเป็นที่มี ที่เกิด ที่อยู่อาศัย คือเป็นที่เลี้ยงชีวิตอยู่ด้วยอิริยาบถ ๔ ในที่อยู่นั้น วิมานนั้นเป็นของเรา ปราสาทนั้นคือนครที่เราสร้างไว้แล้วเป็นอย่างดีด้วยเรือนยอดมีปราการ ๕ แห่ง. หมายความว่า สร้างเป็นอย่างดีด้วยกำลังของตน.

บทว่า สุนิมฺมิตา โปกฺขรณี ความว่า ชื่อว่าโปกขรณี เพราะเป็นสระใหญ่ดี ถึง ไป เป็นไป สร้างไว้แล้วโดยครู่เดียว.

อธิบายว่า เพราะสร้างให้มีพร้อมด้วยปลา เต่า ดอกไม้ ทราย ท่าลงและน้ำหวานเป็นต้น.