บรรดาบทเหล่านั้น ท่านแสดงถึงความไม่มีอันตรายคือลมและแดด เพราะเป็นสถานที่อันสมบูรณ์ด้วยร่มเงา ด้วยศัพท์ว่า รุกขมูละ. ท่านแสดงถึงความไม่มีอันตรายคือลม เพราะปราศจากสายลมและแสดงถึงความไม่เบียดเสียดด้วยฝูงชน ไว้ด้วย คหนะศัพท์.

และท่านได้ประกอบบททั้งสองนั้นมุ่งถึงการบำเพ็ญเพียรทางภาวนา.

บทว่า ปสกฺกิย แปลว่า เข้าไปแล้ว.

บทว่า นิพฺพานํ หทยสิมึ โอปิย ความว่า ตั้งพระนิพพานไว้ในหทัย คือทำไว้ในจิตว่าเราปฏิบัติอย่างนี้แล้วจะพึงบรรลุพระนิพพานได้.