ตทา เวตฺตวตีนคเร ชาติมนฺโต นาม เอโก พฺราหฺมโณ ปพฺพชิตฺวาปิ ชาตึ นิสฺสาย มหนฺตํ มานมกาสิ. มหาสตฺโต "ตสฺส มานํ ภินฺทิสฺสามี"ติ ตํ ฐานํ คนฺตฺวา ตสฺสาสนฺเน อุปริโสเต วาสํ กปฺเปสิ. เตน วุตฺตํ:-

[๖๑] "อหญฺจ พฺราหฺมโณ เอโก คงฺคากูเล วสามุโภ

อหํ วสามิ อุปริ เหฏฺฐา วสติ พฺราหฺมโณ"ติ.

อถ มหาสตฺโต เอกทิวสํ ทนฺตกฏฺฐํ ขาทิตฺวา "อิทํ ชาติมนฺตสฺส ชฏาสุ ลคฺคตู"ติ อธิฏฺฐาย นทิยํ ปาเตสิ. ตํ ตสฺส อุทกํ อาจเมนฺตสฺส ชฏาสุ อคฺคิ, โส ตํ ทิสฺวา "นสฺส วสลา"ติ วตฺวา "กุโตยํ กาฬกณฺณี อาคโต, อุปธาเรสฺสามิ นนฺ"ติ อุทฺธํโสตํ คจฺฉนฺโต มหาสตฺตํ ทิสฺวา "กึ ชาติโกสี"ติ ปุจฺฉิ. จณฺฑาโลสฺมีติ. ตยา นทิยํ ทนฺตกฏฺฐํ ปาติตนฺติ. อาม มยาติ. "นสฺส วสล จณฺฑาล กาฬกณฺณิ มา อิธ วสิ, เหฏฺฐาโสเต วสา"ติ วตฺวา เหฏฺฐาโสเต วสนฺเตนปิ ปาติเต ทนฺตกฏฺเฐ ปฏิโสตํ อาคนฺตฺวา ชฏาสุ ลคฺคนฺเต "นสฺส วสล, สเจ อิธ วสิสฺสสิ, สตฺตเม ทิวเส สตฺตธา เต มุทฺธา ผลิสฺสตี"ติ อาห. เตน วุตฺตํ:-

เล่มที่ ๓๓ ขุททกนิกาย อปทาน ภาค ๒-พุทธวงศ์-จริยาปิฎก๑,๖๖๐

ที่มาและฉบับอื่นของ “๗. มาตังคจริยา”